Anonimy.

Od jakiegoś czasu mało życia na moim blogu, za co serdecznie przepraszam was Drogie Czytelniczki i Drodzy Czytelnicy. Piszę teraz b. dużo zawodowo, toteż gdy wracam do domu, mam albo syndrom odstawienia i nie potrafię skupić się przed komputerem, albo zasiadam do kolejnych wątków w moich rozdziałach i na bloga nie ma już czasu. Ale, że dziś niedziela, a w głowie ciekawa obserwacja, pragnę podzielić się nią z szerszym gronem odbiorców. Sprawa dotyczy kwestii anonimowości i patologii z nią związanych. Zagadnienia dosyć dziwnego, niejednoznacznego.

Anonimowość sama w sobie jest rzeczą pozytywną, pozwala na zachowanie swojej indywidualności, tworzy przestrzeń mentalną, jakiś komfort psychiczny pozwalający na wyartykułowanie zła. Jednak, co mnie zadziwia i nad czym nie potrafię przejść obojętnie, to zjawisko anonimowych, obelżywych komentarzy, od jakich puchnie Internet, anonimowych donosów do urzędów kontroli, dotyczących domniemanych nadużyć, anonimowych personalnych ataków, które po niewczasie stają się zwykłym, ohydnym pomówieniem.
Uważam, że na anonimowo postawione zarzuty nie powinno się odpowiadać, brać ich pod uwagę, kierować na drogę jakiś postępowań. To się tyczy przede wszystkim urzędów kontroli, ale także przestrzeni internetu. Jeżeli ktoś nie ma cywilnej odwagi, żeby wziąć odpowiedzialność za swoje słowa, podpisać się pod opisaną sytuacją, zarzutami, wykrytym nadużyciem, kontrowersyjną opinią, to znaczy, że jego intencje są złe, a ich źródłem są niskie pobudki, ze światłem prawdy raczej nie mające nic wspólnego.

Niestety polskie prawo jest kuriozalne. W momencie, gdy chciałabym zgłosić jakiś rodzaj nadużycia, wykazać się postawą obywatelską, z podaniem swoich danych personalnych, nie ma możliwości, że nie zostaną one wyjawione sprawcy nadużycia, że postępowanie będzie się toczyć w gwarancji mojego bezpieczeństwa, oraz że w razie nieprawdziwości moich skarg, poniosę za nie odpowiedzialność. Sytuacja idealna: wyjawiam nadużycie i swoje dane urzędnikowi, a on w postępowaniu nie wyjawia ich osobie, której praktyki mnie martwią, a w razie gdy moje zarzuty okażą się bezpodstawne, to mam świadomość, że poniosę przynajmniej koszty administracyjne. Mam wrażenie, że wtedy bardziej ważylibyśmy słowa.

Tymczasem do urzędów w dużej mierze wpływają skargi anonimowe, z których grubą część stanowią zwykłe pomówienia. Dzieje się tak z wyżej opisanych przeze mnie powodów, a także dlatego, że anonimowość jest furtką do bezkarnego, bezpodstawnego wyżycia się na drugim człowieku: "a bo odniósł sukces, a bo ma nowy samochód, a bo razi mnie jego powierzchowność, brak kultury etc. - zgłoszę do urzędu, nabluzgam w internecie, niech trochę  negatywnych emocji, ostudzi jego próżność" - tak intuicyjnie postrzegam twórców anonimów.

Rozmawiałyśmy kiedyś z koleżanką o podobnej kwestii, dotyczącej konsultacji społecznych na temat różnych ustaw. I doszłyśmy do wniosku, który w ogólności dotyczy wyrażania swoich opinii: jeżeli nie mam odwagi podpisać swoich negatywnych uwag, komentarzy, wiedzy o złych praktykach drugiej osoby, nie piszę i nie wysyłam, nie wrzucam do internetu, bo tworzę jedynie przestrzeń domysłów, a nie przestrzeń dialogu. Natomiast w kwestii urzędów kontroli, polskiego prawa jestem bezradna. W krajach UE są instytucje, urzędy kontroli, w których anonimów nie bierze się pod uwagę. Mam nadzieję, że dojrzeje do tego nie tylko prawo polskie, ale nasza mentalność.